زهرا

امروز دقیقاً یک سال می‌گذرد از روزی که برای اولین بار وارد زندگی هم شدیم؛ یک سال از روزی که شاید هیچ‌کدوممون نمی‌دونستیم قراره آشناییمون چقدر برای هردومون مهم باشه.

اگه اون روز کسی بهم می‌گفت این آدم قراره بشه یکی از عزیزترین آدم‌های زندگیت، شاید باور نمی‌کردم. ولی امروز، بعد از یک سال، می‌فهمم بعضی آدم‌ها اتفاقی وارد زندگی آدم نمی‌شن، انگار قرار بوده بیان.

تو توی این یک سال فقط عشق من نبودی. با تو خندیدم، دلتنگ شدم، ناراحت شدم، ذوق کردم، منتظر موندم و حتی بعضی وقت‌ها از شدت دوست داشتنت خودم را فراموش کردم.

شاید همیشه بلد نباشم درست دوستت داشته باشم، شاید گاهی زیادی زنگ بزنم، زیادی دلتنگ بشم، زیادی نگرانت بشم؛ ولی پشت همه‌ی این‌ها فقط یک چیزه: «من واقعاً دوستت دارم».

گاهی فاصله بینمون اذیتم می‌کنه، گاهی دلم می‌خواد فقط چند دقیقه کنارت باشم، دستت رو بگیرم، سرت رو بذاری روی شونه‌ام و بدون اینکه هیچ حرفی بزنیم، فقط کنار هم باشیم.

می‌دونی؟ من بیشتر از خودِ بودن با تو، دلم برای «ما» تنگ می‌شه. برای حرف‌هامون، برای خنده‌هامون، برای لحظه‌هایی که فقط خودمون می‌فهمیدیم چه حسی داریم.

امروز که سالگرد آشنایی‌مونه، نمی‌خوام فقط بگم «سالگردمون مبارک»؛ می‌خوام ازت تشکر کنم. برای تمام لحظه‌هایی که کنارم بودی، برای تمام محبت‌هات، برای تمام خاطره‌هایی که برام ساختی و حتی برای روزهای سختی که باعث شدن بیشتر بفهمم چقدر بودنت برام مهمه.

من نمی‌دونم آینده دقیقاً چه شکلیه... ولی می‌دونم اگر قرار باشه انتخاب کنم، دلم می‌خواد خیلی از روزهای آینده‌ام را با تو تجربه کنم.

دلم می‌خواد یک روز به این یک سال نگاه کنیم و بگیم «یادته از کجا شروع شد؟» و بعد بخندیم به تمام سختی‌هایی که پشت سر گذاشتیم...

عزیز دلم، سالگرد اولین آشنایی‌مان مبارک. ممنونم که یک سال از قشنگ‌ترین اتفاق‌های زندگی من، با حضور تو گذشت.

امیدوارم این فقط سالگرد اولین آشنایی‌مان باشه، نه آخرین سالگردی که برای «ما» جشن می‌گیریم.

دوستت دارم... نه فقط برای امروز، برای تمام روزهایی که هنوز نیومدن. و اگر دوباره به همون روز اول برگردم، با تمام چیزهایی که امروز از تو می‌دونم، باز هم دلم می‌خواد همون آدمی باشم که تو رو انتخاب می‌کنه.